در پی سفر رهبر جمهوری اسلامی ایران به شیراز

کانون فرهنگیان شیراز

 به عنوان نماینده ی جمع کثیری از فرهنگیان این شهر درد نامه ای به ایشان نوشت که بدین وسیله به نظر همکاران گرامی می رسد

باسمه تعالی

                                                       جمهوری اسلامی ایران                              تاریخ : 11/2/1387

                          کانون فرهنگیان شیراز                 شماره: 4

در راس وظایف هر حکومت اجرای عدالت است . علی (ع) 

ولی امر مسلمین جهان و رهبر معظم جمهوری اسلامی ایران

با سلام و تحیات

مقدمتان به شهر شکوفه ها ی شهادت مبارک . راه حضرت روح الله هماره پر رهرو باد .

رهبرا ! بنای مقدمه چینی و درازای سخن نداریم آنچه می خواهیم برزبان قلم برانیم درد دلی بیش نیست آن هم از سر دلسوزی  و مهر به امانت روح بلند خدا .

نه آمریکایی هستیم و نه متصل به بیگانه و از آنها هم حقوق نمی گیریم و با آنان هم سر آشتی نداریم . آنچه می خواهیم و طالبیم در جهت محکم کردن پایه های انقلاب است وآنچه نمی خواهیم و بر آن فریاد می زنیم، آنهایی است که می دانیم پایه های انقلاب را سست می نماید و اسلام را در اذهان مخدوش جلوه می دهد .

لعلی از کان مروت بر نیامد سال ها                  تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

سخن دلسوختگان تعلیم و تربیت بدین قرار است . به امید عنایت خاص حضرت عالی .

سال ها تبعیضی که بر ما فرهنگیان رفته آن قدر روشن و آشکار است که نقل زبان ها گشته و نیازی به توضیح نیست . البته این تبعیض در خفا بود تا زمانی که فرهنگیان سوخته جان تصمیم گرفتند با تاسیس تشکل های صنفی مهر سکوت از لب بردارند تا بی مهری های برخی مسئولین نسبت به آموزش وپرورش نمایان شود . اکثر این گروه فرهیخته و پیشتاز همان هایی هستند که تا کنون بر سر استکبار فریاد زده اند . بیشترشان رزمنده و جانبازند و بخاطر احساس دین نسبت به انقلاب پابه میان گذاشته اند تا مسیر راه روح الله قلب نگردد.با نیت اصلاح چنین کردیم اما حرفمان را به تمسخر گرفتند توجه نکردند و بالاخره ما را به اعتراضات علنی واداشتند و هدف ما نبود جز اینکه مدیران موثر و عالی رتبه مطلع شوند و عنایتی کنند اما سیل اتهامات بود که به سوی ما جاری شد آن هم به ناحق . متصل به بیگانه خواندنمان و برانداز و بازی خورده . این بماند تا دادگاه عدل الهی بین ما و آنان قضاوت کند .فرهنگیان دلخسته از جور زمانه را به زندان انداختند . توهین و تهدید و تبعید کردند . این نیز بماند به امید عنایت مولا مهدی ( عج ).

در پیام امید بخش نوروز 1386 فرمودید دشمن از اعتراضات شما سوء استفاده می کند. در پی اطاعت امر سکوت کردیم هر چند که این اقدام را دلیل ضعف و ترس ما دانستند . اما آیا توجه به این موضوع فقط از جانب ما باید رعایت شود ؟ آیا مسئولین هیچ وظیفه ای ندارند ؟ آنها نباید بگویند تا دشمن بهره نبرده به خواست صبوران بی ادعا توجه شود ؟ آنها را آزار نداده چه با برخورد های زشت پلیسی و قضایی و چه با وعده ها و تبلیغات دروغین؟

و باز فرمودید فرهنگیان نباید فریاد معشیت سر دهند  باید دیگران به فکر آنان باشند ، از اعتراضات دست برداشتیم . در سال 1386 و اکنون که سال 1387 است دیگران برای ما چه کرده اند ؟ آقایان کار را به جایی رسانده اند که دستمزد مصوب   شده ی کاری را هم که انجام می دهیم ( از قبیل : حق التدریس، اضافه کاری ، پاداش بازنشستگی ، نوبت دومی ها و سرانه و...) نمی پردازند و باید به زور و سرو صدا از آنان گرفت و یا با وعده ی پوج سهام عدالت ما را سرگرم می کنند .

وضعیت آموزش و پرو رش وضعیت غریقی است که در امواج گرفتار آمده است . با دست و پا زدن های بی برنامه اندکی به جلو می آید و موج نابسامانی بسیاری آن را عقب می کشاند . آیا این غریق ، نجات غریقی توانا نمی خواهد ؟ آیا درست است وزیری انتخاب شود که بعد از چند ماه بگوید من نمی دانستم وضعیت آموزش و پرورش این چنین خراب است ؟ آیا فرهنگیان حق ندارند از بین خودشان وزیری آگاه انتخاب کنند ؟ آموزش و پرورش به همه وزارت خانه ها حتی مجلس ، متخصص صادر می کند چطور است نوبت خودمان که می رسد باید بیرون از آموزش و پرورش دنبال وزیر بگردیم ؟

 آیا تمامی طرح هایی که برای به سامان کردن وضع آموزش و پرورش ریخته می شود مجری آن معلم نیست ؟ آیا همه چیز به دستان معلم ختم نمی شود ؟ آیا این معلم نیست که می تواند بسازد و یا ویران کند ؟ شما بگویید با خاطر آشفته چگونه می توان ساخت ؟

هر حکومتی و جامعه ای بر سه اصل استوار است . امنیت ، سلامتی و آموزش . امنیت که به دست زحمت کشان جان بر کف نیروهای مسلح ماست ؛ سلامتی که متولیان خاص خودرا دارد به خصوص پرستاران و آموزش و پرورش که در دستان فرهنگیان جان بر لب رسیده است . آیا این سه رکن و مجریان آن در جایگاه اصلی خود قرار دارند ؟

سال گذشته که رئیس جمهور به این استان سفر کرد ند سعی کردیم با ایشان گفتگویی داشته باشیم اما ظاهرا ایشان به وجود تشکل ها و .... اعتقادی نداشته و ندارند . دفتر معظم له هم صلاح ندانستند که تقاضای ملاقات حضوری ما را با شما بپذیرند. اکنون هم که این عریضه را می نویسیم نمی دانیم می توانیم با شما گفتگوی کوتاه داشته باشیم یا خیر .گیرم که ما گبر و ترسا اما با امیدی به سوی شما آمده ایم ، به امید نشستی و درد دلی حضوری چرا که بیان تمامی درد ها را قلم یارای تحمل نیست .

 آرزوی روزی را داریم که جز شادی و موفقیت ، برای بیان نداشته باشیم .

اما چکیده خواسته ها :   

1-     قانون خدمات مدیریت کشوری گامی در جهت اصلاح وضع موجود بود که به دلیل نا معلوم خبری از اجرای آن نیست عنایت ویژه ی  حضرتعالی در پیگیری و اجرای دقیق و عادلانه ی آن مرهمی بر زخم فرهنگیان خواهد بود .

2-     خواستار ایجاد نهاد نمایندگی ولی فقیه در وزارت آموزش و پرورش و سازمان های تابعه هستیم تا ارتباط موثر و مستمر فرهنگیان با معظم له تسهیل گردد .

3-     نمایندگان تشکل های صنفی فرهنگیان کشور مشتاق دیدار خصوصی با حضرتعالی به منظور طرح و بیان مشکلات آموزش و پرورش و استفاده از رهنمود های ارزنده ی آن بزرگوار می باشند .

4-     از آن رهبر فرزانه تقاضا داریم دستور فرمایند احکام قضایی همکارانی که به خاطر فعالیت های صنفی محاکمه شده اند لغو گردد زیرا نیتی جز اصلاح امور در بین نبوده است.

در پایان منتظر عنایات و ارشادات معظم له هستیم . 

                                                                                                      و السلام  علیکم و رحمة الله و برکاته

                                                                                                         کانون فرهنگیان شیراز